Witaj świecie,

I znów tu jestem. Minęło kilka dobrych lat, a ja wracam. Do dobrych wspomnień, do tych chwil, które dawały mi radość. Przecież nie mogę zapomnieć, że to moje pisanie sprawiało, że było mi lepiej, że dzięki temu jestem dziś tutaj, cała i zdrowa. Kiedyś napisałam, że już wystarczy, że nie wiem czy wrócę. Sama jeszcze nie dowierzam, że podjęłam decyzję o reaktywacji bloga. Było to zdecydowanie spontaniczne, po prostu kliknęłam i jestem. Dziś to takie proste…wystarczy jeden klik, jedno polubienie, jedna reakcja…No ale cóż, tak skonstruowany jest ten świat, wszystko powinno być prostsze. I jest.

Dziś wszystko jest prostsze. Może zapomniałam jak pisze się w stylistyczny, poetycki sposób, tak by czytało się z przyjemnością, ale wciąż to ta sama ja. Może trochę dojrzalsza, bardziej doświadczona życiem i z pewnością bardziej racjonalna. Ale to wciąż ja, pełna wewnętrznej wrażliwości, którą na siłę chcę zachować pod pokrywą cynizmu. Może niektórym wydaje się, że jestem twarda, nic mnie nie rusza, daje sobie radę ze wszystkim, ale w głębi jestem takim samym mięczakiem jak dawniej. Niektórzy nawet są dumni, że poradziłam sobie z wszystkim tak łatwo, nie zdając sobie sprawy jakie to było trudne. No dobrze, ale dość wyznań. Ich było wystarczająco dużo poprzednio. Wtedy nie byłam sama i to dobrze pamiętam. Dziś wpisałam kilka znanych mi adresów w przeglądarkę i o dziwo…Wy tu nadal jesteście. Gdybyście tylko zobaczyli mój wyraz twarzy, gdy spostrzegłam, że tyle lat później są tu osoby, które kiedyś- mimo, że nigdy osobiście ich nie poznałam- były mi bliskie (to było mniej więcej jak niekontrolowany banan na twarzy pomieszany trochę z nienaturalnym wzruszeniem).

Dziwne. To było moje takie drugie życie, całkiem wirtualne. Jednak czułam, że gdzieś po drugiej stronie są te prawdziwe osoby, które mają te same odczucia, te same problemy co ja…Dziś słucham innej muzyki, czytam inne książki, interesują mnie inne rzeczy. Kiedyś nawet obiecałam sobie, że więcej pisać nie będę, blog to takie dziecinne- ktoś kiedyś mi tak powiedział. Swoją drogą, ten ktoś jest dziś bardzo blisko mnie. I mam nadzieję, że to czyta. Bo nie wie, nie rozumie, jak bardzo w tamtych chwilach potrzebowałam pisania, zrozumienia, poczucia, że nie jestem w tym sama. I nie byłam, za co bardzo Wam dziękuję. Chciałabym dziś napisać, że jestem inną osobą, że wszystko zostawiłam za sobą, że nie ma śladu po tym co było dawniej. I po części tak jest. Mam pracę, o której poniekąd marzyłam, faceta którego kocham, względną niezależność i szczęście. Gdzieś tam, głęboko jednak to jest i nie chce wyleźć. Czuję, że czasem paraliżuje, nie pozwala myśleć, przesłania prawdziwy obraz świata. Śni mi się po nocach. Czuję po prostu, że musi minąć jeszcze wiele czasu zanim „dojdę do siebie”. Dla tych, którzy mnie nie znają, nie rozumieją- niech śledzą, a te puzzle poukładają się w całość.

Dzisiaj dziękuję Wam ponownie za uwagę. I zapraszam do dalszej lektury…Trzymajcie się cieplutko.

A na koniec trochę historii:

http://wyznania-bardzo-osobiste.blogujaca.pl/

Ten wpis został opublikowany w kategorii Życie codzienne i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

3 odpowiedzi na „Witaj świecie,

  1. Morfeusz pisze:

    Witaj więc, witaj na nowo w progach blogosfery:) Pisanie bloga to wspaniały sposób na uczestniczenie w życiu świata, w życiu ludzi, na dzielenie się sobą. Sam wróciłem tutaj z obecnym blogiem po 2 letniej przerwie, i ze zdziwieniem zauważyłem, że niektórzy blogują nadal (ale większość dawnych znajomych porzuciła swoje wirtualne cztery kąty bądź skasowała je). Powoli rozkręcisz się stylistycznie, daj sobie czas; tak samo pozwól mu działać jeśli chodzi o pranie duszy z brudu psychicznego. Będę wpadał. Pozdrawiam.

  2. Only Human pisze:

    Bardzo się cieszę, że wróciłaś i że Ci się układa. Osiągnęłaś to ciężką pracą i dobrze jest mieć przykład, że można. Miło mi, że o mnie pamiętałaś :)
    Ja jestem dzieckiem. Zastanawiam się czy kiedykolwiek dorosnę… Sam pamiętam jak zakładałem mojego bloga, nie wierzyłem, że będzie on istniał przez 5 lat. Piszę niestety rzadko, brakuje mi formy, ale cóż, staram się na tyle na ile potrafię.

  3. K pisze:

    Jeśli pisanie bloga jest dziecinne, to nic tylko się cieszyć, że wciąż jesteśmy dzieciakami. Nie czytałam twojego bloga wcześniej, ale rozumiem jaką świetną terapią może być pisanie. Mnie samą uratowało ono od popełnienia wielu głupstw. Każdy z nas ma swoją historię – mniej lub bardziej pogmatwaną. Dzielenie się naszymi przemyśleniami pomaga nie tylko nam, ale również ludziom, którzy kiedyś lub właśnie w tej chwili mają takie same przeżycia i doświadczenia. Cieszę się, że wróciłaś do pisania! Czekam na kolejne puzzle twojej historii.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>